Ik heb al eerder over mijn rijlessen geschreven, maar helaas kon ik mijn artikel toen geen positieve wending geven. Ik vond het heel erg negatief, maar om dat moment kon ik geen positief artikel schrijven, want het ging in het begin gewoon echt niet goed. Ik ben van mijzelf een echte twijfelkont en dat kwam met mijn rijlessen natuurlijk al snel om de hoek kijken. Ik blijf maar aan alles twijfelen en met rijlessen had ik het nog even extra. De twijfels die ik had, maakte mij daardoor ook weer erg onzeker, onzeker of ik het wel kan. Ik had vaak geen zin om te lessen, omdat ik mij van te voren al druk ging maken over dingen. Ik ging van te voren al een hele route uitstippelen en bedenken wat er allemaal fout kon gaan. Wat kan een mens toch raar nadenken, waarom kon ik niet eerder een knop uitzetten en moest ik regelmatig even een paar slikken op de weg, omdat ik het soms toch wel echt moeilijk vond. Ik vond het rijden echt heel erg moeilijk en hoe hard ik ook mijn best deed, het wilde eerst toch niet helemaal lukken.

Mijn instructeur had ook een hoop positieve punten, maar het leek net als of ik deze niet echt hoorde. Ik hoorde ze natuurlijk wel, maar ze drongen niet goed tot mij door. De punten waaraan gewerkt moest worden drongen wel goed tot mijn door en ik zag alles best wel negatief in. Het duurde heel wat lessen voordat ik wat meer zekerheid kreeg in het verkeer, meer zelfvertrouwen. Gelukkig barst ik van een goed doorzettingsvermogen wat mij daarin ook zeker op de been heeft gehouden met rijlessen. Het behalen van mijn theorie was toen ook een punt waarin erg trots op mijzelf was en waarna het met hele kleine stapjes een beetje beter ging. Alleen ik kon de knop nog niet omzetten en mijzelf vertrouwen op de weg. Mijn instructeur had dit vertrouwen wel en hij zag ook dat ik het kon, alleen ik zelf zag het niet in.

Nu sinds een paar lessen, ik heb er inmiddels 31 gehad, krijg ik veel meer zekerheid en zit ik ook ontspannen en vol met zelfvertrouwen in de auto. Ik moet nog werken aan wat kleine puntjes en wanneer deze ook allemaal goed zijn, dan gaan we de tussentijdse toets en het praktijkexamen aanvragen. Ik moet nog beter spiegelen en consequent zijn in mijn rijden. Ik zie het in ieder geval nu eindelijk eens positief in.

Hoe gaat het nu met mijn rijlessen? Een tijd geleden schreef ik een stuk over, hoe eng ik het vond om met mijn rijlessen te beginnen. Dat ik het door mijn studie, vaak opzij heb geschoven en er niet meer over nagedacht heb. Toen mij studie af was gelopen, begon het toch wat te kriebelen om autorijlessen te nemen. Ik heb nu inmiddels denk ik 12 lessen gehad.

In het artikel Rijsimulator of Rijlessen beschreef ik mij (ontwikkelde) angst voor het autorijden. Vanaf dat ik het mij kan herinneren heb ik enorme angst voor autorijlessen. Ik heb het altijd van mij af kunnen zetten omdat ik er ook echt gewoon weg geen geld voor had. Ik had geen vader of moeder die de autorijlessen cadeau konden geven, omdat ze het geld er zelf ook gewoon niet voor hadden. Ik had zelf natuurlijk wel een bijbaan, maar ik gaf mij geld liever uit aan een heerlijke vakantie naar Mallorca of iets van een dergelijke soort vakantie. Ik had de behoefte gewoon niet om te gaan rijden. Het leek mij gewoon helemaal niets! Toen ik bijna klaar was met school begon het toch opeens een beetje te kriebelen, hoe het nou eigenlijk is dat autorijden. Ik moest eigenlijk ook van mijzelf gewoon rijlessen gaan nemen. Ik wist immers niet eens hoe het was om zelf achter het stuur te zitten.

Gister, dinsdag 12 juli om 19.30 uur was het zover. Ik had die nacht daarvoor gelukkig goed geslapen en ik probeerde er eigenlijk niet aan te denken. Gelukkig moest ik ook nog een paar uurtjes werken, dus ik was nog afgeleid. Uit werk ben ik naar huis geraced op mijn fiets en heb ik snel mijn maaltijd naar binnen gewerkt en toen was het bijna zover. Om 19.30 uur reed netjes de lesauto voor de deur. Ik mocht meteen plaatsnemen achter het stuur en de instructeur evalueerde nog even de rijles met het meisje daarvoor. Toen ik ging zitten gierde de zenuwen echt door mijn lijf en ik zag de minuten op mijn horloge echt wegtikken. De instructeur ging al snel naast mij zitten en we gingen meteen de weg op. De instructeur is zo aardig en de zenuwen zakte gelukkig al vrij snel weg. Ik vond het eigenlijk hartstikke leuk! Ik vond het wel hartstikke moeilijk om bijvoorbeeld de bochten te kunnen inschatten, maar dat komt wel in de loop van de lessen.

Liefs,